Er gebeuren rare dingen in je hoofd als je een tijdje niet schrijft. Woorden aan elkaar rijgen wordt plots een ongelooflijke last (want hé, het is je eerste zin sinds maanden – die moet góéd zijn) en met elke dag die je wacht, wordt de angst voor pennenprut groter. En dan is er maar één uitweg: confrontatie. We trokken met zijn tweeën naar café om samen te schrijven, en elkaar te motiveren.

Take 1

We zitten tegenover elkaar aan een tafeltje in de hoek. Ik voel me onwennig en durf mijn schrift haast niet uithalen, laat staan mijn laptop. In mijn tas heb ik enkele verhalen meegenomen om inspiratie op te doen. Eén daarvan is ‘Ordehandhaver’ van Lize Spit, een nagenoeg perfect verhaal. Sterke beelden, intelligent, humoristisch en vooral menselijk. Even later gaan twee jonge mensen in onze buurt zitten, die elk aan hun eigen manuscript werken. Luid (héél luid) becommentariëren ze plot en ontwikkeling. Ik ga volledig gedemotiveerd naar huis.

Take 2

We zitten weer tegenover elkaar aan hetzelfde tafeltje. De twee mensen van de vorige keer zijn er deze keer niet. Mijn vriend begint onmiddellijk te kribbelen, helemaal gebogen over zijn schriftje. Ik kijk naar hem en raak in paniek. Waarom gaan alle woorden naar hem? Ik vraag: ‘Hoe pak je zoiets aan, zomaar beginnen schrijven? Hoe weet je welke woorden er moeten staan?’ Hij heeft geen antwoord dat mij kan bevredigen. Ik panikeer nog meer, we gaan naar huis en keren een half uur en een flinke motivational talk later terug.

Take 3

Nu zitten we naast elkaar, in hetzelfde café. Ik zie alleen maar mijn eigen hanenpoten voor me. Er is vooral tekst doorstreept. Ik raap alle brokstukken samen en begin te schrijven. Er is een beeld, dat zich beetje bij beetje ontvouwt. Er is een personage, dat me meer en meer vertelt over zichzelf. Er is een meisje dat woorden aaneenrijgt. Er is Bowie op de achtergrond. Dit werkt.

Take 4, 5…

Dit werkt.

Verdict

De voordelen:
  • Je kiest een decor, dat je volledig met schrijven kunt associëren.
  • Komen de woorden niet? Dan kun je ongegeneerd rondkijken (want dat doen mensen op café) en even later verder gaan.
  • Komen de woorden nog steeds niet? Bestel nog een wijntje.
De nadelen:
  • Schrijven op café is een kostelijke hobby. Gratis water vragen is not done, en waarom smeekt dat glaasje wijn om een bordje kaasjes met selderijzout?
  • Luide mensen kunnen je afleiden.