Murakami: Een koektrommel

‘Je moet het leven zien als een koektrommel.’

Ik schudde een paar keer mijn hoofd en keek Midori aan. ‘Misschien ben ik dom, maar af en toe begrijp ik niet waar je het over hebt.’

‘In een koektrommel zitten allerlei koekjes en daar zitten koekjes bij waar je van houdt en koekjes waar je niet van houdt, toch? Als je eerst alle lekkere koekjes opeet, hou je alleen de koekjes over die je niet graag lust. Als ik het zwaar heb, denk ik daar altijd aan. Eerst hierdoorheen bijten, straks wordt het gemakkelijker. Het leven is een koektrommel.’

(Murakami, H., Norwegian Wood. Uitgeverij Atlas 2011, p. 274)

Forrest Gump deelt duidelijk datzelfde idee: “Mama always said life was like a box of chocolates. You never know what you’re gonna get.”

Murray: Een donut

‘Hoe veelzeggend is het niet,’ zegt hij in zijn preek, terwijl hij met zijn illustere goudgelokte hoofd schudt, ‘dat Daniels korte leven ten einde kwam in een restaurant dat is gewijd aan donuts. Want is onze moderne manier van leven in sommige opzichten niet te vergelijken met een van die donuts? “Junkfood” dat slechts tijdelijk verzadigt, een “snelle oplossing” biedt, maar waar middenin een gat in zit? Is dat niet de vorm die elke gemeenschap heeft die het contact met God is kwijtgeraakt? … Maar de andere jongens, en wijzelf ook, moeten leren oplettender te zijn, waakzamer tegenover de krachten der duisternis, in de vele aanlokkelijke vermommingen waarin die krachten hebben geleerd zich te hullen…’

(Murray, P., Skippy tussen de sterren. Signatuur 2012, p. 468)