There are no two words in the English language more harmful than “good job”

Hoe werd Charlie Parker Charlie Parker? (Het klinkt als een raadseltje). Antwoord: Jo Jones gooide een cimbaal naar zijn hoofd toen hij niet goed genoeg was. Dat maakt de jonge Parker kwaad en teleurgesteld. Maar wat doet hij de volgende dag? Hij oefent, oefent, oefent en oefent. En brengt op het volgende concert een verbluffende solo. Stel je nu voor dat Jo Jones gezegd had: “Good job, Charlie.” Dan ging Charlie met een tevreden gevoel slapen en komt hij niet verder dan de betere middelmaat.

Deze anekdote staat centraal in de film Whiplash, die gaat over de drumambities van Andrew Nieman. De volgende Charlie Parker worden is zijn doel. Met bloed, zweet en tranen (neem dit maar letterlijk). En dat onder de begeleiding van de tirannieke leraar Terence Fletcher.

De film drijft volledig op de acteerprestaties van de twee hoofdrolspelers: Miles Teller en J.K. Simmons, die terecht de oscar voor beste mannelijke bijrol in de wacht sleepte. Overigens zag ik zelden een film die zo toegespitst is op één verhaallijn en elke minuut blijft boeien. Een echte aanrader dus. Temeer omdat hij aanzet tot denken over het bereiken van je eigen dromen. En hoever je bereidt bent om te gaan.

I was there to push people beyond what’s expected of them. I believe that’s an absolute necessity.

Leg je jezelf een strak ritme op om een droom na te jagen? Geef je vriendschappen op om je talenten verder te ontwikkelen? En in hoeverre brengt een zekere mate van succes dan geluk?

Stuk voor stuk vragen die me sinds die film achtervolgen. (En het stemmetje in mijn hoofd dat me telkens opnieuw op het schrijven wijst, wordt weer luider en luider.)