Terugblikken hoort te gebeuren aan het eind van het vorige jaar, maar zoals gewoonlijk huppel ik wat achterop. Met ietwat vertraging stel ik jullie graag mijn aanraders en teleurstellingen uit 2014 voor.

Aangenaam verrast

aanraders 2014

Alsof het voorbij is’ van Julian Barnes staat dit jaar met stip op één . Weinig boeken zijn me zo bijgebleven als dit exemplaar, dat slechts 160 bladzijden telt – meteen ook een aansporing om het in 2015 nog eens te lezen.
Ook ‘De verborgen geschiedenis’ van Donna Tartt vind ik meer dan aanbevelenswaard. Dit boek telt heel wat meer pagina’s, maar geen enkel is er te veel aan. Wat zij gedaan heeft, vind ik bijzonder knap: vanaf de eerste bladzijde de dood van Bunny verklappen, Bunny in het midden ook effectief laten sterven en dan nog honderden bladzijden verdergaan om de intrige tot het uiterste uit te spitten.
Dit jaar las ik ook twee bundels van Alice Munro. Terwijl haar verhalen me in eerste instantie onbevredigd achterlieten, beviel me dat gevoel later wel. Het zijn de meest realistische episodes uit een mensenleven, die je je maar kunt voorstellen: ze hebben – net als in het echt – geen artificieel einde en ze blijven nazinderen.
Stonden verder ook nog op de menukaart: Bright Lights, Big city van Jay McInerney. Een boek waar ik in 2012 al aan begonnen was, maar om de een of andere obscure reden links had laten liggen. Het boek is nochtans één van de meest sfeervolle romans die ik het afgelopen jaar las. Je wordt de wereld van de verteller (die overigens in tweede persoon spreekt – dus: jouw  wereld) zo ingezogen.
Dit jaar las ik ook ‘Quasikristallen’ van de (vrij onbekende) Oostenrijkse schrijfster Eva Menasse. Het boek heeft een erg bijzondere opbouw: het zijn als het ware korte verhalen, waarin het hoofdpersonage telkens opduikt. Je ziet het leven van één vrouw voortdurend door de ogen van anderen, die haar al dan niet goed kennen. Ik was erg onder de indruk van deze roman en schreef een positieve review op cutting edge.
Ten slotte nog twee aanraders uit ons taalgebied: Het land 32 van Daan Heerma van Voss en De consequenties van Nina Weijers. Twee boeken van auteurs die nog niet eens dertig zijn. Toegegeven, ze hebben hun schoonheidsfoutjes, maar zijn het lezen toch meer dan waard.

Minder goed bevallen

100-jarige-man

De lijst met boeken die me enigszins teleurgesteld hebben, is korter. Zo was ik niet zo sterk onder de indruk van ‘De honderdjarige man die uit het raam klom en verdween’ van Jonas Jonasson. Ik vond het een ludieke geschiedenisles, heb hier en daar ook hardop gelachen, maar na zo’n 100 bladzijden was de lol er ongeveer af.
Met hele hoge verwachtingen begon ik dit jaar ook aan ‘De regels van het ciderhuis’ van John Irving. Irving is een grote verteller, dat zeker, maar toch verveelden bepaalde passages mij en moest ik soms doorbijten. Misschien ben ik niet romantisch genoeg voor grote meeslepende verhalen?
Als laatste in het rijtje moet ik Mauvignier vermelden. Ik was sterk onder de indruk van ‘dit voorproefje, een piekfijne tragedie over een scheiding in een arbeidersmilieu. Zijn ‘over mannen’ kon me echter minder boeien. Het boek gaat over oorlogstrauma’s, met als specifiek geval de Algerijnse burgeroorlog. Ik deel die context niet en dan bemoeilijkte het lezen voor mij.

Hoe is het jullie vergaan op leesvlak? Op welke al dan niet verwachte aanraders en teleurstellingen zijn jullie gebotst?