étranger CamusAlbert Camus zou vorig jaar zijn honderdste verjaardag gevierd hebben als hij niet verongelukt zou zijn in 1960. Een fait divers en een volledige random aanleiding om eindelijk maar eens L’étranger te lezen.

Aujourd’hui, maman est morte. Ou peut-être hier, je ne sais pas.

De openingszins van het boek is alvast bekend. Het onderwerp is dat wellicht ook: een moord zonder motief. Dat uitgangspunt op zich is erg interessant, net als de absurdistische filosofie die aan het boek ten grondslag ligt, maar wat mij het meest opviel, is de schrijfstijl van Camus in dit boek.

Het boek bestaat grotendeels uit de waarnemingen van het hoofdpersonage en uit droge verslagen over wat en waar hij gegeten heeft, over wie wat vroeg en wat hij antwoordde.

Un moment après, elle m’a demandé si je l’aimais. Je lui ai répondu que cela ne voulait rien dire, mais qu’il me semblait que non. (p. 57)

Die objectiverende en neutrale toon geeft een bijzonder goed inzicht in de aard van de hoofdpersoon-verteller, die eerst aan zijn moeder denkt en dan meldt dat hij vroeg op moet en gaan slapen is zonder avondmaal. De korte mededelingen zorgen er ook voor dat het boek bijzonder vlot leest.

(En nu ik toch bezig ben over Franse boeken, heb ik jullie ‘Apprendre à finir’ al aangeraden? Lees dit voorproefje maar.)