extremely-loud-incredibly-closeDat ‘Extreem luid en ongelooflijk dichtbij’ door zijn vormgeving een experimenteel boek is, daar moet niemand aan twijfelen. Er zijn bladzijden met omcirkelde woorden, bladzijden met foto’s uit Oskars verzamelboek, er zijn bladzijden waar iemand zo klein gaat schrijven dat de pagina zwart wordt:

Ze lijmen de versplintering tot een mozaïek: een tot een zwarte bladzijde verdichtende brief weerspiegelt de lijkkist van de vader, de zwarte gaten van Stephen Hawking met wie Oskar correspondeert, het woord ‘Black’ op de envelop met de sleutel en de zwarte gedachten die als een blok op Oskar wegen.

bron: Bart Vanegeren, recensie van ‘Extreem luid en ongelooflijk dichtbij’ in Humo, 5 juni 2005

Wat ik me afvraag, is of die vormgeving het meest bewonderenswaardige aspect van het werk van Safran Foer is. Voor mij niet.

yes no handsHoewel de vormgeving verrassend was en niet onaangenaam, was ik van dat aspect niet danig onder de indruk. Ook de hoofdfiguur kon me niet imponeren. Ik vond het moeilijk om me in te leven in de negenjarige Oskar die voortdurend geleerde termen gebruikt, uitvindertje speelt en converseert met Stephen Hawking, maar die tegelijkertijd ontzettend wereldvreemd blijkt te zijn. Ook zijn zoektocht naar de juiste Black boeide me slechts met mate.
Daardoor verlangde ik al snel enkel nog naar de nevenverhaallijnen. Naar de schitterende passages over de ruwe handen van de beeldhouwer, de honderden witte vellen van de biografie, het taalloze huwelijk en de iets-, maar vooral de nietsplekken. Originele vondsten, waarvan ik wou dat ik ze in mijn eigen roman kon brengen. Door deze details ervaar je des te sterker de tweestrijd van de personages in een mislukt huwelijk: het verlangen naar vrijheid enerzijds, een wanhopig verlangen naar en een al even wanhopige poging tot contact anderzijds.
Het zijn deze beelden die me zullen bijblijven. Net zoals ook de details uit ‘Apprendre à finir‘ me bijblijven. Bijvoorbeeld: de vrouw die de teennagels van haar echtgenoot knipt, nagels als croissantvormige maantjes, de donkere blik van de echtgenoot, de trillende handen van de vrouw wanneer ze elke morgen bloemen brengt naar de witte kamer. Sterke beelden. Bij Mauvignier en bij Safran Foer.

Hebben jullie ‘Extreem luid en ongelooflijk dichtbij’ gelezen? Waarvan genoten jullie het meest?

afbeeldingen: 
Designblog,On JSF, Dieter Roth & Lissitzky, 21.01.2010
Anna Krohnistic, Book review: Extremely loud and incredibly close, 26.08.2013