Wanneer ik boeken van Murakami lees, verbaas ik me steeds weer over zijn creativiteit. Ik verbaas me over zijn originele invalshoeken in dialogen, over de vindingrijkheid van zijn vergelijkingen, waarvan je er per bladzijde minimum drie vindt. Over het gemak waarmee hij ideeën doortrekt.

‘Bij zo’n heldere hemel zullen Gods boodschappen wel goed overkomen,’ zei ik.
’O, maar daar vergist u zich lelijk in,’ zei de chauffeur met een brede glimlach. ‘Gods boodschap is al in alle dingen aanwezig: in de bloemen, in de stenen, in de wolken…’
’Ook in auto’s?’ vroeg mijn vriendin.
‘Ook in auto’s.’  […]
’Dus dan is Allah aanwezig in Saoedi-Arabische auto’s.’
’Saoedi-Arabië produceert geen auto’s.’
’Echt waar?’ Dat was ik weer.
‘Echt waar.’
’Maar neem nou een auto die in Amerika is gemaakt, maar naar Saoedi-Arabië is geëxporteerd. Welke god is daarin aanwezig?’ informeerde mijn vriendin.

Murakami, De jacht op het verloren schaap. Atlas Contact 2012, p. 166